~ Rozdział 1 ~

   Mosiężny wąż wpił kły w posrebrzaną obręcz, służącą za kołatkę monumentalnego Dworu Malfoyów. Odziany w czerń człowiek zanim odważył się tknąć strzeżonego przez gada obiektu, jeszcze przez chwilę mierzył się z jego martwym, kryształowym wzrokiem. Robił to za każdym razem.

Krążyła pogłoska, że nieproszony gość śmiący zakłócić spokój Legendarnej Rodziny Czystokrwistych, na własnej skórze przekona się o jadzie zawartym w metalicznych kłach niepozornego Strażnika.

Masywne drzwi zatrzęsły się pod wpływem uderzenia, roznosząc drżące echo po pustych korytarzach. Wśród Skrzatów Domowych zapanowało niemałe poruszenie.

- Goście! - jazgotały, wychudzonymi nóżkami tupiąc po czarnej posadzce. Na reakcje głowy rodziny nie trzeba było długo czekać. Lucjusz Malfoy uniósł wzrok znad księgi w bogato zdobionej oprawie.

- Cisza - ujawnił się jasnowłosy mężczyzna, wychylając z ciemnej wnęki. Z gracją uniósł różdżkę. W jednej chwili pomieszczenie rozświetliły pojedyncze płomyki na knotach świec. Uległe istoty zamilkły natychmiast, ich wielkie ślepia zeszkliły się pod wpływem strachu. Mężczyzna powolnym, flegmatycznym wręcz krokiem ruszył w stronę drzwi. Oddani podwładni Lucjusza skulili się pod ciężarem jego chłodnego spojrzenia. Blada dłoń spoczęła na klamce, uchylając ciężkie drzwi przed postacią w czarnej pelerynie.

- Nie spodziewałem się gości o tak późnej porze... Severusie - Lucjusz dopiero po chwili zwłoki wypowiedział imię przybysza. Nie był on pewien, czy jego domysły są słuszne. Głęboki kaptur rzucał cień na twarz. Światło księżyca nie dawało wiele, więc niepewność w jego głosie była całkowicie zrozumiała. Jednak kształt sylwetki nie pozostawiał wątpliwości- stał przed nim mężczyzna.

- Ja także miałem inne plany - odparł niski, chrapliwy głos. Malfoy poczuł ulgę. Oczywistym jest, że nie umknęło to uwadze Snape'a. Nie zamierzał rozpoczynać dyskusji. Jego wizyta miała inny cel.

Niedbałym ruchem ręki zsunął kaptur. Bez zaproszenia gospodarza przekroczył próg dworu.

- Czytałeś - leżący na blacie stołu pokaźny tom Starożytnych Rodów Czarodziejów Wyklętych wylądował w rękach posępnego profesora.

- Owszem - Lucjusz rozsiadł się na jednym z foteli. Z rozmachem i bez większego zastanowienia otworzył jedną z dwóch kryształowych butelek, chlustając wyborną Whiskey poza brzegi niskich szklanek z grubego szkła.

- Dzisiaj nie piję - Snape z przekąsem zajął miejsce na przeciw niego.

Między mężczyznami zapadła cisza, w ciągu której zegar stojący w rogu pokoju zdążył wybić pierwszą.

- Z tego co widziałem - Snape przeciągając sylaby wpatrywał się w martwy punkt na blacie stołu - w całym domu panował mrok. Byłem pewien, że was nie zastanę - Severus skupił się, aby móc spić każde cenne słowo odpowiedzi z ust Lucjusza.

- Ciemność uspakaja - Oddech Malfoya zadrżał niespokojnie. Miniaturowe konwulsje opanowały również jego prawe ramię, będące w trakcie unoszenia szklanki z trunkiem do niemal sinych, lekko rozchylonych ust. Zawartość naczynia prześlizgnęła się przez jego gardło, dając impuls skłaniający go do kontynuowania odpowiedzi - Ostatnimi czasy... źle sypiam.

Snape przez chwilę przenikliwie przyglądał się tak dobrze znanemu mu człowiekowi. Dał sobie moment na analizę wniosków.

- Wyglądasz marnie - podsumował, w ostatniej chwili powstrzymując się od ujawnienia ogarniającego go niepokoju - Jesteś cholernie blady. Sine oczy i dreszcze. Eliksir wzmacniający dobrze ci zrobi.

- Narcyza też nalegała... Chciała, abym cię o to poprosił - Lucjusz opadł głowę na splecionych dłoniach. Jego czoło pokryły ledwo widoczne kropelki potu - Odmówiłem. Myślałem, że to byle... osłabienie.

- Czarny Pan jest wściekły - Severus ściszył głos do szeptu. Przez plecy Malfoya przeszedł nieprzyjemny dreszcz. - Cudem uniknąłeś Azkabany, Lucjuszu. Przejrzyj na oczy. - nieprzejawiona w wyrazie twarzy złość Snape'a zatrzęsła nieświadomym dotąd czarodziejem.

Po kilku sekundach ciszy, pomieszczenie wypełnił odgłos tłumionego szlochu.

- Jak już mówiłem, przyszedłem tu w innej sprawie - na twarzy Severusa pojawił się nietypowy grymas. Zupełnie nie zwrócił uwagi na gęstość atmosfery. - Mam przekazać ci wiadomość. Abyś na kolejnym zebraniu nie nabawił się ataku serca. A mianowicie.. w szeregach Śmierciożerców ma pojawić się ktoś... nowy.

~~~

Blondyn odwrócił się na pięcie, biegając wzrokiem po pustym korytarzu. Dziewczyna o cichym, wysokim głosie, której tak desperacko szukał, stała wyprostowana niecałe pięć metrów od niego.

- Chyba musisz nauczyć się patrzeć nieco dalej niż na koniec własnego nosa - ton jakim przemówiła całkowicie kłócił się treścią. Przekaz kąsał lekko, jednak głos pozostał łagodny i uprzejmy.

Wzrok Ślizgona w końcu znalazł oparcie. Na początku był zdziwiony, nawet nie próbował się z tym kryć. Zwykle to on rzucał zaczepkami w uczniów innych domów. Usiłował wykrztusić z siebie jedną z tak charakterystycznych, błyskotliwych odpowiedzi. Ostało się jednak tylko na niemych ruchach niewyparzonych dotąd ust.

Robię z siebie kretyna, pomyślał, triumfując z powodu opanowania mimiki twarzy.

Zza rogu korytarza dały się usłyszeć podniesione głosy. McGonagall, Flitwick i profesor Sprout prowadzili burzliwą dyskusję na temat Hipokampusa rzekomo widzianego w jeziorze Hogwartu.

Draco rzucił Pannie Lovegood przelotne spojrzenie. Przymykając powieki westchnął głęboko. To nie mój interes. 

Głosy wydawały się coraz wyraźniejsze. Teraz albo nigdy. Zaczęła się krwawa bitwa z myślami. Niestety, przeważył egoizm. Malfoy szybkim krokiem wszedł w wąski korytarz prowadzący do klasy 4F.

Krukonka ze stoickim pokojem oparła się o zacienioną ścianę, śledząc wzrokiem przechodzących obok nauczycieli. Chwilę później zamieszanie ustało. Żaden z profesorów nie dostrzegł ukrytej w półmroku czarownicy. Dziwne, jak niewielu ludzi wykorzystuje swój wzrok we właściwy sposób.

Chłopak brnął przed siebie, starając się zapomnieć o zdarzeniu sprzed chwili. Przecież to jak postąpi wiadome było już od pierwszego momentu.

Poły szaty zareagowały na przyspieszenie tępa, dając porwać się podmuchowi zimnego powietrza.

Draco zwrócił uwagę na źródło chłodu. Jedno z okien było otwarte. Wiatr niósł ze sobą drobne opiłki lodu. Po krótkim, lecz niemało spektakularnym tańcu, opadały na kamienną posadzkę aby tam dokonać żywota.

Miejsce na jednym z parapetów zajmowały kolorowe trampki. Na ich widok blondyn zatrzymał się raptownie.

- Cholera.